Yanında bana da yer var mı Anne ?

Yanında bana da yer var mı Anne ?


Bir matemin gözyaşları.

Kaçıyorum; uyuşarak unutacağıma
unutarak var olabileceğime inanarak
haykırıyorum içimdeki çaresizliği insanların suratına!
kimse görmüyor - Gören var mı?-
kimse duymuyor - Duyan var mı?-
suskunluk söylenmemiş sözlerden başka ne olabilir ki?

Hani çok içersin ya..
Kafan iyidirbilmezsin kaç paket tükettiğini.
Birkaç paketi devirirsin birkaç saat içinde.
Hani miden bulanır bir kaç dakika sonra
Nefesi zorlukla alırsın.
İşte öyle bir sıkıştı içim şuan.
- Acıyor mu ?
Tükeniyorum sanırım ..

Ağlamaktan şişen gözlerim var .
Ağlarken doğaüstü güçlerimin olmasını diledim.
Annemi hatırlıyorum.
Güçlü yıkılmaz olan kadınımı.
Düşündüm ona sormak istediğim bir sürü soru.
“Anne ölünce bitiyor değil mi kaygılar?”
“Pişmanlıklar unutuluyor değil mi?”
“Hem daha fazla üzemiyorsun da insanları…”
“Ölmek güzel galiba.Yanında bana da yer var mı anne?”
Sorularım hep cevapsız kalacaktı.

Becerebilseydim anne gelirdim yanına.
Sen yine de affet beni gelemediğim için..


...