Zamansız Zaman

Zamansız Zaman






Koyu kahve tadında bir hayata sahipken; senden sonra ağzımda hep yakıcı acı bir tat var.
Anlatsamda anlamazsın.
Beni en çok içtiğim aşırı doz kahve çarparken; şimdi sadece sen çarpıyorsun.
Bir de yokluğun. Hem de tam ruhumun merkezinden.
Bazen de bölüyorsun eksiltiyorsun.
Ve ben böylece bilinmeyen bir denklemin başrolü oluyorum.
Artık günden güne eksilip yeni bir güne biraz daha yarım uyanıyorum.
Yüzümü yıkamıyorum bile gözyaşlarım bu görevi üstleniyor.
Güne kahve ile başlayıp bir dal sigara ile son veriyorum.
Her seferinde bir dal sigara ile birlikte ruhumdan bir parçamı daha kaybediyorum.
Ben kanıyorum ve sen her seferinde biraz daha varoluyorsun.
Ben ben olamamışken ben sen oluyorum.
Halbuki hiçbir zaman ''biz'' olamamıştık.
Sen zamansız bir zamanda saplantılarımın tam orta noktasına düşen bir meteor gibi bütün coğrafyamı işgal ediyorsun.
O günden sonra en büyük saplantım oluyorsun ve bana sonra deli diyorlar.