- » ΆĿαz «&» нüмα «. Sєninlє Nicє Yıllαrα.

Unutma ben hep senin en yakınındayım.

Günü benden uzaklaştıran saatlerce saydığım dakikalardan birinde yazmaya başladım.Başlamak bitirmeye teğet geçerken özlemeye saniyeler kaldı.
Sadece aynı zamanı paylaşmak payımıza düşen.
Saniyeler bitti.
Özlemeye durdu teğet geçen bütün çizgiler.

Özlemek bitince hangi duyguya gelir sıra.
Hayat menüsünde maliyeti düşük maneviyatı yüksek hangi duygu galip gelirde çarpar gözümüze.

Özlemek bitince zaman saklı bir duyguya ayarlar kendini.
Görünmez olur rakamlar.Madden ne varsa utanır bitenin ardından gelmeye…
Ağlamaya…

Özlemek bitince utanmalı mı insan.
Yoksa ertelediği her ne varsa garip ya da doğal aklına geldikçe yazmalı mı acaba.
Yazdıkça kararmalı mı gözbebekleri.Kara gözlerinden utanmalı mı.

Özlemek nasıl biter meleğim?

Mağlup olduğumuzu belli etmesekte galip kostümüyle
“bitti”
demek hangi menüde sunulacak önümüze.
Yükte hafif pahada ağır ne varsa çalacak mı zaman ?
Biz yine seyirci rolünden kurtaramayacakmıyız kendimizi.

Zamanı dost ve kesin şifa bilmeli meleğim.
Ertelenen bize kalmayan günlerde özlemek şahidimiz olmalı.

Bir mektuba başlamak zordur.Kalem bir türlü gelmez ele.
Geldi mi gitmeyi ayıp sayar.Bırakamazsın.
Yazdıkça ve yağdıkçaaktıkça ruhun kağıda kalabalıklardan hızla uzaklaşan hasretle gökyüzüne sarılan güvercinlere yoldaş olursun.
Teslim edersin postacıya mektubunu emin ellere ulaştırsın diye..

Zor başladım bende mektuba.
Ellerimle harmanladığım tütün renginde kağıtlara sardığım kelimelerimi harf harf çektim içime.
Bırakırsın dediler.Dinlemedim.
Şimdi ayıp olacak kaleme Gönül koyacak bu kağıtlar.
Ruhumu teslim alan kağıtlar….

Zaman sabır şapkasıyla nasıl da dimdik karşımda.Posta servisi başüstü etmiş sabrı.Sana getireceği mektuplar darmadağın ruhumda göreceklerini duyacaklarını anlatsada bırakamıyorum kalemi.Postacı kapıda.Ruhumun bekçisi gelene kadar yazmaya devam edeceğim.

Okumak bir ruhu teslim almaktır meleğim.
İyi bak emi.
Herşeyi ile sana adanmıştır.

Ve sıra bende;
Ben nasıl tanıştığımızı hiç unutmuyorum.
O gün çok güzeldi.Haftanın yazısı olmuştu benim çileklim.
Avatarı ve profilini çok beğenmiştim.-bende takıntı var işte. :-p
Sonra 22 kasım 2010 tarihinde konuşmaya başladık.
O zamandan bu zamana çok şey atlattık hani daha devireceğimiz çok senemiz olacak inşAllah.
Bilen biliyordur ben kardeşlerime düşkün biriyim.Onlara kötü olan banada kötüdür her zaman.
Onlar bir yana diğer herkes bir yana.
ZeHüMeSü hiç silinmedi.
Neysem.
Aslında hayalimde bizim cam açıpda delirdiğimiz anlardaki fotoğrafları eklemek vardı sonra vazgeçtim.



Ben bu sıpayı çok severim.
Benden ve bizden baskası yakın olunca azcık kıskanırım. :-D
Napim yani seviyorum işte.
Bizim aramıza hep kendimiz girdik bazen hani böyle gruptan ayrılma noktamıza kadar geldik.
Ama geri hep birimiz adım attık.
Bizim için 1 sene değil busanki yıllardır berabercesine yaşadık her anı.
Ben ona hep Hölyam derimçünkü o benim her zaman farklı yanım olmuştur.
Hepde öyle kalıcak.
-sözleri toparlayamıyorum.




Ben en çokda 15 Mart 2010 (doğum günüm)de bana yaptıkları süprizi hiç unutmuyorum. :-p
Eşşekler ağlattılar beni.
Sümeyyem ve Hölyam arayıp bana tam 12'de ayna'nın arkadaş sarkısını söylediler.
Bende seslerini kaydetmiştim. :-D Aklıma nasıl geldiyse.
Öyle böyle değil bu kardeşlik ASKI!





Sen...
bugün hangi deniz kabuğunu dinledin
ve bugün kaç deniz kabuğu topladın?
Insanın yüreği belki de deniz kabuklarından örülü olmalı.
Her yürek bir kumsal olmalı belki de.
Kumsal gibi sonsuz olmalı.
Kum tanelerinin kristallerinde nice deniz çiçekleri sedefleri açtırmalı her gün için..
Ve her mevsimde ebruli olmalı o kumsal
her koşulda kumsalda olmalı varlığımız.
Mesela yazı kumsal mevsimi biliriz sadece. Fakat kışın da oradayızdır.
Insanlar nedense kumsalları sadece yazın fark ederler.
Ne talihsizlik.!
Tıpkı yüreklerimizi de aynı talihsizliklerle fark edemediğimiz gibi
Belki de maviyi görmek değildir önemli olan..
Belki bakışlarımız gökyüzüne yöneldiğinde
Önce uçurtmayı görebilmeli gözlerimiz..
Önce uçurtmayı görebilirsek mavileri de yakalarız zaten.
Uçurtma mavidedir nihayetinde.
Eğer her gün yeni bir var olma çiçeği açıyorsa gözlerimizde ve
Yüreğimizin ebruli kumsallarından yepyeni deniz kabukları sedefler toplayabiliyorsak
Yokluk yok demektir değil mi?


VE her sabah ya da akşam üstleri
Sulanmalı mutlak o var oluş çiçeklerimiz.
Güne ya da akşama başlarken
Yürek su ister.
Çiy ister.
Şebnem ister.
Insanın en yalnız olduğu zaman dilimlerdir sabahın eri ve akşamüstleri.
Insanın en çok kendi olduğu kendinde ve kendiyle olduğu vakitlerdir onlar.
Doğrularımızdan gerçeğe yönelik yolculuğun başladığı vakitlerdir.
Sonsuza uzanan uzanması gereken yürekler yollarını çiçeklendirme ve deniz kabuklarını sevgilendirme vakitleridir.
Doğrularınıza sahip çıkın. Kendinizi yakalayın.
Sonsuzluğu kendinizden esirgemeyin.
Bakın dinleyin dokunun deniz kabuklarının size söyleyecekleri var..
Yüreğinizin ebruli kumsalından ayrılmayın.