-Ses, ses, yalnız ses.

Annelerin ninnilerinden
spikerin okuduğu habere kadar
yürekte kitapta ve sokakta yenebilmek yalanı
anlamak sevgilim o bir müthiş bahtiyarlık
anlamak gideni ve gelmekte olanı.

Nazım Hikmet Ran |1946

“ayakkabılarını kapımın önünde görmeyi istiyorum!
çünkü bu
seni seviyorumun içine nal salmak demektir
ve hareketinin bana durduğunu akla uydurur.
oysa seni sevmem toplumu meşru kılar
ve gitmen beni dile indirger sevgilim”

Ah Musin Ünlü|

i.

kaç kişiyi öldürdüm düşlerimde
kaç kilo çekerdi yalnızlık
kaç kere ezildim altında
yaz yağmurlarının
belki de palyaçolar ağlardı pazartesi sabahları
her sirk geldiğinde ağlamaklı olurduk
hep ağlamaklı olurduk gülünecek halimize
kim sevmezdi çiçekleri filan
”ben sevmezdim” dedim “yalan” dedi
bunu palyaço söyledi
palyaço söyledi ben yazdım
yazdım yazmasam ağlayacaktım
herkes ağlarmış biraz ben de ağladım
sırf bu yüzden mi ağladım
alçaklık gibi bir şey oldu bu biraz
biraz birazdım her şeyden
dün biraz sinirlenmiştim mesela
yarın bir kadını seveceğim biraz
biraz biraz kör oldum bügünlerde
ama rakı kadehlerini boşaltmayın
eksilmesin hiçbir şey
hiçbir şeyden dahi olsa
kalsın biraz

ii.

umursamıyorum yılgınlığımı filan
çünkü sessizce yaşanmalı her şey
bir devrim sesszce olmalı mesela
ve her sözcüğüne inanmalı bir palyaçonun
bir palyaço neden yalan söylesin ki
ben palyaço olsaydım söylemezdim
marangoz olsaydım da söylemezdim
ben insan olsaydım yalan söylemezdim!
hem nereden çıkardınız palyaçonun yalnızlığını
kaç kilo çeker ki bir palyaço
hem neden yüzüme vuruyorsunuz
bir çirkin ördek yavrusu olduğumu
gocunmam ki ben ben gocunmam
bir palyaço ne kara gocunmazsa
o kadar o kadar gocunmam işte
rakı doldurun! eksilmesin

iii.

bitmedi yazacağım daha
yazmazsam ağlayacağım çünkü
alçakça olacak biraz
hem biz o zaman kimdik ki nerelere giderdik
her sokakta biraz daha eksilirdik
bilirdim geceleri puslu puslu olurdu bazen
bazen birisi fısıldarmış gibi olurdu
”duyamadım” derdim “tekrar et!”
sessizliğe bürünürdü o vakit her şey
sokaklar daha bir puslu
palyaçolar daha bir ağlamaklı olurdu
ve ben daha bir alçak olurdum
ağlardım biraz
hem sen kimsin çekiştirme diyorum
hatta kuyruğuma basma diyorum
acıyor tırmalarım-
diyorum
kahrol kahrol!
diyorum

iv.

geçen gün yüzüme rastladım bir ilan panosunda
korktum birden kusacak gibi oldum
”olur öyle” dedi palyaço
”herkes alçaktır biraz”
”otur ulan!” dedim bağırdım ona
ben bazen bağırırım biraz
”rakı doldur!” dedim “eksilmesin!”
ben bazen eksilirim biraz
aslında hepimiz eksilirmişiz biraz
bunu sonradan öğrendim
ben aslında her şeyi sonradan öğrendim
herkes herkesi sonradan öğrenirmiş
bunu da sonradan öğrendim
örneğin;
geçen gün bir kadınla seviştim
biraz değil çok seviştim
ya işte öyle palyaço
diyorum ki
bunu da yeni öğrendim
sevişmek de eksilmekmiş biraz

v.

kim sevmezdi ki kuş ötüşlerini filan
”ben sevmezdim” dedim “yalan”
dedi
bunu palyaço söyledi
palyaço söyledi ben yazdım
yazmasam alçak olacaktım
hem ben roman da yazdım biraz
bazen diyorum ki palyaço
sen olmasan ben ne yaparım
alçakça eksilirim belki biraz
her yağmur yağışında yerindi dibine girerim
hiçbir kadının kasıklarını öpemem belki
ya da unuturum sonradan öğrendiklerimi
biraz biraz anlıyorum ki
yüzler eller o terli vücutlar filan
her şey plastikmiş biraz

vi.

haydi sirtaki yapalım palyaço
rakı doldur yine eksildik biraz

Palyaço/ Turgut Uyar

yağmura çok teşekkür ederim
bu gece yalnızca cesedime yağdı
bana bir şey olursa diye korktum
seni birkaç saniye düşünürsem;
düşünürken üşürsem diye korktum
oturup siyah portakallar yedim
oturup korkunç kitaplar okudum
içimde bir sıkıntı gibi cinayet
içimde bir sığıntı gibi telaş
içimde felaket gibi bir merak
hislerimin uzağına düştüm şimdi çok üzgünüm
şimdi çocukluğumun uzağına da düştüm
daha da düşersem diye korktum
seni birkaç saniye düşünürsem;
ay kıvrılırsa diye
kan kıvranırsa diye
can sıçrarsa ölürken bir yerlere
daha da ölürsem diye korktum
seni birkaç saniye düşünürsem;
sessem sersem bir heceysem eğer
seni bir kelime edersem diye korktum
seni kötü bir cümlede kullanırsam
adını söylerken takılırsam yalnış telaffuz edersem
böyle bir günah işlersem
tanrı affeder diye korktum
yağmura çok teşekkür ederim
bu gece yalnızca bu şiire yağdı
sağol aşkım
sağol kırık kolum kesik bileğim kırık yüzüm
kesik geleceğim kırık sonsuzluğum
her şeye rağmen
yağmura bulanmış güzel bir yazdı

Bir daha bana benzeme angel| küçük iskender

ayışığında oturuyorduk
bileğinden öptüm seni

sonra ayakta öptüm
dudağından öptüm seni

kapı aralığında öptüm
soluğundan öptüm seni

bahçede çocuklar vardı
çocuğundan öptüm seni

evime götürdüm yatağımda
kasığından öptüm seni

başka evlerde karşılaştık
iliğinden öptüm seni

en sonunda caddelere çıkardım
kaynağından öptüm seni.

Cemal Süreya / Sayım

Yavaş yavaş unuturum seni.. Gözlerini unuturum önce sonra kirpiklerini dudağını gülüşünü dişlerini gamzeni.. Yüzünü unuturum yıllar yıllar sonra.. Asırlar geçer saçlarını unuturum ellerini ve sesini de hatta.. Yavaş yavaş unuturum işte seni.. Hem ne acelem var ki?

Ümit Rençber