Şefkat Peygamberi

Bir savaş sonrasıydı. Esirler gelmişti her taraftan. Çoluk çocuk kadın erkek herkes yakınını arıyordu. Yanık yanık dolaşanlar kırık kırık dolaşanlar dökük dökük dolaşanlar hep göze çarpıyordu. Allah Resulü bu yakıcı sahneyi seyrediyorlardı. Bir kadın da yana yakıla dolaşıyordu. Muhakkak bir yitiği vardı. Esir edilen kadının ne yitiği olabilir? Ya kardeşiydi ya babasıydı ya da kendisinden bir parçası olan evladıydı. O kendi evladının hatırı için gözüne çarpan her çocuğu sinesine basıyordu. Gözlerine bakıyor sonra tekrar aramaya koyuluyordu. Karşısına çıkan bir başka yavruyu görüyor bağrına basıyor sonra yeniden aramaya koyuluyordu. Allah Resulü gözleri yaşlı ona bakıyordu. Derken kadın bir çocuğu yakaladı bağrına bastı. Kokluyor öpüyor bir türlü kucağından bırakmıyordu. Ve o zaman “Ufuk İnsan”ın Allah Resulü’nün parmağı kalktı o tarafa doğru. Etrafındaki sahabelere o noktayı işaret etti: - Görüyor musunuz şu manzarayı? Kadın kucağındaki o çocuğu cehenneme atar mı? Hepsi birden: - Hayır ya Resulallah dediler. - Allah o kadından daha merhametlidir buyurdu. Merhametli olun ki merhamete mazhar olasınız. Çocuklarınıza merhametli olun ki Allah da size merhamet etsin. ccc Allah Resulü (sav) ağlayan bir çocuk görse oturur onunla ağlardı. İnleyen bir annenin ızdırabını vicdanında duyardı. İşte yine Ebu Hüreyre’nin rivayet ettiği bir hadis ve O’nun dillere destan şefkati: “Ben namaza duruyor ve onu uzun kılmak istiyorum. Sonra bir çocuk ağlaması duyuyorum. Bir annenin çocuğu için duyacağı endişe ve heyecanı bildiğimden namazı hızlıca kılıp bitiriyorum
Şefkat Peygamberi

Alıntı:

Beyaz kardelen'den