- `Adı dilє dυα.´

Canım sıkkın.
Babişkom hasta çok.
Acile gittiler annemle inşallah kötü birşey yoktur.
İnşallah babişkom hemencik iyileşir.
Keyfim kaçtı onu öyle görünce.
Ben alışkın değilim babamı yatarken görmeye.
O benim kahramanım.
Allah'ım sen kahramanımı koru.
Çok seviyorum onu çok.
Ona birşey olursa ne yaparım fikri bile beni delirtiyor.
Daraldım.
İçimde kocaman bir sıkıntı var.
Stres yaptım ve midem ağrıyor şuanda.
Sakin kalmayı hiç bir zaman beceremiyorum ben.
Ki ne zaman paniklesem beni babişkom sakinleştirirdi.
O iyi olsun.
O benim dünyam.
O benim aşkım.
O benim herşeyim.
Onsuz olmaz.
Onsuz olamam.
Babam benim için hayat demek.
Allah'ım sen babama şifa ver.
Amin. Amin. Amin.
Öyle işte...

Bügün sabah babamın yanına gittim.
Odasına ziyaretçi almıyorlardı.
Özel bi odada kalıyor zaten.
Ben babişkomu gördüm ama.
Sapsarıydı. Kollarıda mosmor.
Yarım saatde bir gelip kan alıyolarmış sürekli.
Ben ordaykende aldılar içim gitti.
Sonra babam yine benim yüzümden ağladı.
Durduramıyorum kendimi.
Ona üzüldüğümüde belli etmedim ama sanırım babam beni yine hissetti.
Benim yüzümden üzülmesine dayanamıyorum.
Annemde sürekli dikkat et diyip durdu zaten.
Tansiyonum çıkarmış. Ateşlenirmişim. Vs... Vs...
Sen kendine dikkat et diyor herkes.
Babam kötü olduktan sonra ben iyi olsam ne fayda.
Dün çok ağladım...
Kardeşlerim beni hiç yanlız bırakmadılar.
Telefon açtılar. Mesaj çektiler. Taa uzaklardan hissettirdiler bana kalplerinin sıcaklığını...
Çok seviyorum onları çok.
Dualarını bir an olsun eksik etmediler benden.
Sümoş'um sürekli aradı beni. Hikmet'imde öyle.
Sümoş'umla Merve'm benim için seferber oldular hissettim ki ben.
Zeliş'imde o minnacık yüreğinden bana kocaman dualar yolladı.
Hikmet'ime nasıl teşekkür etsem bilemedim.
Yanımda olması bile yeterdi.
Seviyorum hatunlarımı ben çokca.
Sonra bide Burhan var tabii.
İşte yüzümü dün gece güldüren tek sebep.
Ama öyle bir şey dediki kim duysa o halde gülerdi. Ben suçsuzum yani.
Beni hiç yanlız bırakmadı. Ve bana öyle bir söz dediki... O anda hem mutlu oldum hem dahada fazla hüzünlendim.
Nemi dedi.
'Biz ağlarsakda beraber ağlarız gülersekde beraber güleriz'
Bu sözü yetti onun dün gece bana.
Lakin hani derlerya çok ağlayan çok gülermiş bende çok güldüm sayesinde.
O çok mutlu olsun hakediyor bence.
Hatunlarıma gelince onların hepsi ayrı bir mücefer bende.
Çok değerlisiniz.
Değerlilerim.
Hepinizi ayrı ayrı çok seviyorum.
Aslında şuanda epey canım sıkkın.
Dağıtmak istiyorum kafamı.
Sürekli ofluyorum.
Herşey bana inat eksi yönde sanki.
Neyse.
İdare eder bir kıvamdayım.
Sizlere verdiğim sözü tutmam lazım.
Önce ben iyi olucağım sıkıntı yapmak yok.
Söz.

Azda olsa diyorum azda olsa umudum var geçmişe dair benimde.
Acılarımla büyüyorum olgunlaşıyorum.
Artık ne istediğimden eminim ben.
Yaşamak istiyorum hayatı dolu dolu bütün anlarının tadını çıkararak yaşamak.
Bilmiyorum... aldığım bu kararın arkasında ne kadar durabilirim ama hiç değilse deniyeceğim.
Mutlu olmalıyım bende.
Mutlu olacağım!
Geçicek bu acılar biliyorum...
Gelgitler yaşıyorum kendimce.
Doluyor gözlerim ama taşmıyorum.
Ağlamama söz verdim ben.
Sözümü tutuyorum!
Rüzgar ne kadar sert eserse essin denizimi taşırmıyorum...
Son savaşımdayım belkide.
Yara bere içindeyim.
Dediğim her söz sicilime işliyor.
Zaman beni beklemeden akıp gidiyor.
Sonunu asla göremiyeceğim bir zafere koşuyor gibi bedenim.
Yorulmadan yılmadan savaşıyorum kendimle.
Nereye kadar gider böyle bilmiyorum.
Tek bildiğim...
Gökyüzünü örtüm üstüme güneşin doğmasını bekliyorum...!

Çok yorgunum.
Eve yeni geldim sayılır. Gelir gelmezde pcmi açtım.
Kardiyolojiye numara varmı diye baktım ama yokmuş.
Kalbim çok ağrıyor dayanılmıyacak şekilde hemde bazı günler.
Bi gidip görünmeli dimi.
İnşallah kötü bir şey yoktur kalbimdede.
Neyse.
Hayırlısı...
Okuldan çıktıktan sonra babişkomun yanına uğradım bi on dakika bile olsa görmek istedim onu.
Anneme sarıldım sıkı sıkı.
Babişkomu öptüm doya doya.
Babacığım tamamen iyileşsede evimize gelseler.
Olsanlar çok sıkılıyorum ben.
Koskoca evde tek başıma puf. :/
Bugün bileğimi burktum ben.
Yanım sonradan çok yandı.
Bir baktım şişmiş... Birde moğarmış...
Arabadan inerken birden gözüm karardı fark etmemişim tak yere bastığım anda bileğim döndü.
Düşmekten son anda kurtuldum.
Sallandım bi kendime geldim.
Neyseki daha kötü bir şey olmadı.
Pek keyfim yok gibi bugünde.
Ama gülebiliyorum yinede.
Hani bazen diyorum ki keşke aşk acısı çekseydim daha kolay atlatırdım herşeyi.
Yine keşke dedim...
Yaşadıklarımı bir aşk acısına değişmeyi gerçekten çok isterdim.
Aşk meşk için kendimi bu kadar yıpratmazdım hiç yoktan.
Öyle işte.
Bugün İstanbul'da hava baya soğuktu.
Bide banyo yapıp çıktım ben sabah dondum.
Halada üşüyorum.
Çıkarım birazdan çıkıp sıcacık yatağıma yatarım.
Daha erken yatmak için ama odamda televizyonumda var yatarken seyrederim.
Çok uzun konuştum yine sanırım sana.
Sen bide diğer günlüğümü görsen destan gibi maşallah.
Yazıyorumda yazıyorum.
Yazdıkça çoğalıyorum...
Her neyse...

“Yoldaşım!
Zamanla unutulur bu kalleş kahır diner acısı ayrılığın.
Gidilecek uzun bir yolumuz var daha; senin için senden vazgeçebilirim.
Bir boşlukta karşılaşmıştık ilk kez bir başıma başka bir boşlukta da yol alabilirim.
Haydi beni bulduğun eski yalnız sokağa bırak yine.
Şimdi gitmek vakti…
Biliyorum gitmek bazen en çok kalmak.
Ne olur; bu defa da giderken en çok kal ya da yanında en çok beni götür olur mu?”






...
Bir kâğıda sığar mı bir yürek?
Ya da bir yürek kadar büyük olabilir mi bir kâğıt?
Daha sana yaralarımı göstermedim.
Kaldı ki ben
Senden önce kendime tehlikeyim.
Üşüme diye çıkartmıyorum ceketimi.
Astarında paylaşmıştık ortak bir aydınlığı.
Gitmeseydin gözlerimin içinden okuyabilirdin adını.
Biriktirme unutacaklarını!
Oyuncak tabancalar kadar yalan
Hüzündür yakama iğnelediğim yamam.
Hangi çığlığıma anahtar olabilirdin?
Beni bir gülle bıçakladığın zaman…
Gitmişsin işte çekiştirip durma adımı.
Tülden bekleyişler kımıldanıyor ardın sıra bil!
Ey gözlerimin arka bahçesi!
Bu dağa tırmananlar düşer
Seyredenler değil.
Yitik bir aşkta uyuyakalmış
Kırıp kırıp büyüttüğün yüreğim.
Meğer aşkı yazıp yazıp satırlara sıkıştırmışım.
Öyle durulup durulup.
Oysa ölmek ve düşmek ne güzeldi
Yârin gözleriyle vurulup…
Bir rüzgâr esse senden geçmişim üşüyor.
Sesin kulağımdan düşüyor.
Ben sadece
Gidişine dayanabilecek kadar ayaktayım.
Daha fazlasını verme!
Ey yar
Böyle çok çorak bekledim.
Kolayıma gelmedin
Zoruma gittin…

Çaresizmiyim.
Hayır değilim...
Hiç olmadığım kadar ayakta ve dik duruyorum ben!
Babam lösemi evet lösemi...
Kabullenmem zor oldu aslında.
Yakıştıramadım bile bunu ona.
Hani hastalık daha hangi evresinde onu bile bilmiyoruz.
Araştırıyorlar...
Babamın daha hiç birşeyden haberi yok.
Annem onkolojiye gidene kadar birşey demiyeceğim dedi...
Dün annem eve geldi...
Ufak tefek işlerini halletmeye.
Konuştuk dertleştik.
Senin ayakta durman çok önemli dedi bana.
Babam için üzülme dik dur kızım...
Bütün gücümü ona adadım ben tek gerçeğim babam benim...
İnternetten araştırdım biraz hastalığı...
Morel çok önemliymiş.
O yüzden bundan sonra hayat babam demek bana...
Dün internette hastalığı araştırırken babam aradı.
Doktor yanına gelmiş.
İliklerin kan üretmiyor demiş.
Bana internetten bak bakalım o ne demekmiş dedi.
Oysa o anda ben onu okuyordum.
Diyemedim öylece ekrana baktım tutuldum.
Anemiymiş (kansızlık) demekmiş babacığım dedim.
Tamam dedi.
Telefonu kapattı.
Tutamadım kendimi oturdum ağladım...
Nasıl söyliycektik biz ona bunu düşündüm durdum.
Aslında bugün bende hastanede babamın yanında kalıcaktım.
Ne yazıkki hastayım...
Babamın bünyesi şuan çok hassas olduğu için böyle bir durumda yanında kalmam doğru olmazdı.
Herşey onun için...
Kanseri yenebiliriz birlikte inanıyorum...
Biz neleri atlattık baba kız.
Pes etmedik.
Ve şimdi ondan mı korkucağız hayır korkmıyacağız!
Babam iyi olucaksın biliyorum...
Seni çok seviyorum hayatımın aşkı...
Aşık olduğum ilk adam...
Babam...
Beni sakin bırakma!!!
Öyle işte...