Yüreğimin 'sen' kokan yanına koydum başımı bugün.
Adımlarınla ezdiğin kaldırımlarda, ezildim.
Her adımın, adımın ardında olmayan soyadını ezdi.
Keşke biraz daha kalsaydın, dedim.
Ölmek için de öldürmek için de, daha çok vaktimiz olsaydı keşke.
Ben, gözlerinin Karadeniz'inde boğulurdum belki; sen.. sen bir şiirin maviliğinde.

Olmadı.
Ben ölümün en mavisi oldum, sen şiirin ta kendisi.

Hani hatırlıyor musun ?
Elveda, derken ellerime ellerinle;
"Unutmamak, eylemdir gidene." demiştim sana.
Meğer ne kadar çok yanılmışım.
Unutmamak, itiraz etmekmiş aşkın biçtiği sona.
Bugün bir kez daha anladım.
Ve bir kez daha yok oldum, o son kez ellerini tuttuğum ağacın altında.
Üzerime yağdı, sen kokan yapraklar.
Gökyüzü isyandaydı, kurşun misali düştü damlalar.

Ezildiğim kaldırımlara yığdım bedenimi.
Hıçkırıklarımı hapsettim avuçlarıma, parmak aralarımdan kaçmak isteyen harflerin idam emrini verdim dişlerimin arasında.
Duymadın feryadını kelimelerin, bacaklarımı çekerken karnıma yatağın sol tarafında.
Başımı gömerken dizlerime, kolların da hiç açılmadı bana.
Tutacağım dilek sen olacaksın diye, yıldızlar bile sımsıkı tutundu gökyüzüne.

Şimdi..
Yatağın sol tarafı soğuk, kaldırımlar ıslak, gözlerim parçalı bulutlu ve gökyüzünde binlerce yıldız var.
Dudaklarımda son bir kelime kaldı.
İnfaz emrini verdiğim son 3 harf.
Çenem kapatılmadan beyaz bir bezle; sadece...
Sadece ' "G" "E" "L" ' diyorum sana.
El olmadan ellerin ellerime,
Gel.

Gülsüm Abalı.
21.05.2013