Canlı ve Cansızlara Şefkat

Şa’ranî Hazretleri anlatıyor:
Canlı ve Cansızlara Şefkat
Eşim Fatıma’nın bir gün vücuduna felç inerek ölecek duruma gelmiş bütün duygularını kaybetmişti. Evdekilerle kayınvalidem ondaki ölüm belirtilerini görünce bağırıp çağırmaya başlamışlardı. Onun hali beni de büyük bir ızdırap içinde bırakmıştı. Bu halde iken bir sesin şöyle dediğini duydum: “Evdeki boş odaya gir. Duvar yarıklarından birinde bulacağın bir sinek var. Bir böcek onu sürükleyip yemek istiyor sinek de bağırıp durmaktadır. Hemen onu kurtar biz de seni ve eşini kurtarırız.” Derhal oraya girdim. Duvar yarığına kulak verdim. Gerçekten sineğin feryat seslerini duydum. Yarığın parmak girmeyecek kadar dar olduğunu gördüm. İnce bir dalı içeri sokarak sineği dışarı çıkardım ve onu yemek isteyen böcekten kurtardım. Hemen peşinden eşim iyileşerek kendine geldi. Annesi de sevinç çığlıkları attı. Bu benim başımdan geçen gerçek bir hadisedir.

Seyyid Ahmed Rıfaî Hazretleri insanların tiksinerek şehir dışına çıkardıkları uyuz hastalıklı ve yaralar içinde bir köpeği görür. O köpeği tedavi için kırk gün boyunca kırda ona hizmette bulunur. Yattığı yerin üzerine güneşten korunması için bir gölgelik yapar. Hasta vücudunu yağlar iyileşinceye kadar ilaçlamaya devam eder gıdasını verir. Onu sıcak su ile yıkayıp güzelce temizler iyileştirir. Ve der ki: “Allah Tealâ’nın kıyamet günü ‘Sende mahlukatımdan köpeğe karşı bir merhamet yok muydu?’ diye hesaba çekmesinden korktuğum için bu hayvanla ilgilendim”

Aliyyü’l-Havas Hazretleri şöyle demişti: “Bir kimsenin insan ve hayvanlara şefkat ve merhametle davranmasının bir şartı da cansızlara karşı davranışının canlılara muamele gibi olmasıdır. Mesela bir su bardağını alıp bir yere koyarken ızdırap duyma endişesiyle onu şefkat ve merhametle yavaşça alıp koymalıdır. Bir kere bardağı sertçe yere koymuştum da bardağın “Ah!” diye inlemesini duymuştum. İşte o günden beri ben ele aldığım bir bardağı incitmeden yumuşakça yere koyarım…” Bu zat duvar yarıklarındaki karıncaları da araştırır un ve ekmek içi gibi yiyecekleri yuvalarının ağzına bırakırdı.

Levâkıhu’l-Envari’l-Kudsiyye s.308 309.

alıntıdır.